over

De dag die alles anders maakte…

Op 24 mei 2017 werd ik na 40 weken zwangerschap moeder van Marilou. Een prachtig en volmaakt meisje van 3225 gram en 52 cm. Kerngezond, tot het moment dat ze in mijn buik in de problemen raakte en ze met een spoedkeizersnede ter wereld kwam. Een succesvolle reanimatie van 22 minuten, de beste zorg op de NICU in Nijmegen en gebeden voor een Wonder mochten niet baten: de schade als gevolg van het zuurstoftekort was te groot. Slechts 15 uur nadat ze uit de buik van haar moeder kwam, is ze gestorven in de armen van haar vader.

De dag dat ik moeder werd…

Moeder word je niet pas op het moment dat je baby geboren wordt, een moeder wordt geboren op het moment dat je erachter komt dat je in verwachting bent.

Vanaf dat moment ben je mama voor altijd.

Vanaf dat moment leef je voor je kindje, je doet alles wat goed is, je koestert iedere beweging van je kindje, en kijkt vol verwachting naar het moment dat je kleintje op je borst wordt gelegd na de geboorte. Helaas liep alles vanaf de bevalling anders en kom je met lege handen in een huis waar alles klaar staat en alles je eraan herinnert aan je eigen kindje waar je zolang naar hebt uitgekeken.

Mama met lege handen…

Toch gaan we verder. We wíllen ook verder, want we kunnen ons niet voorstellen dat Marilou zou hebben gewild dat het leven van haar ouders stopt met die van haar. Al voelt het wel alsof je leven stil staat. Alles is anders, en tegelijkertijd is veel hetzelfde, en dát maakt juist zo verdrietig, want overal waar er nu twee zijn, hadden er drie moeten zijn.

Hoe leef je verder? Hoe draag je dit verdriet met je mee? Hoe leer je leven met dit intense gemis en je moedergevoelens, maar geen kindje om voor te zorgen?

Dat is elke dag weer een uitdaging.

Op dit blog neem ik je mee in mijn gedachten en belevenissen, de confrontaties, de momenten waarin de wanhoop nabij is, maar ook de goede momenten die als kleine lichtpuntjes de pikdonkere nacht verlichten.

Stapje voor stapje, vallen en weer opstaan, iedere dag weer.

Wanneer het verdriet en de eenzaamheid soms zo groot is, dan ga ik online op zoek naar verhalen van andere mama’s die hetzelfde doormaken. Het is super verdrietig dat er meer mensen zijn die dit doormaken, maar het biedt ook troost om herkenning te vinden in hun verhalen. Daarom ben ik ook gaan schrijven, zodat ik andere mama’s misschien ook een heel klein beetje troost kan bieden door herkenning en het gevoel niet alleen te zijn. Ook schrijf ik voor diegenen die aan ons blijven denken en willen weten hoe het met ons gaat.

Mocht je in contact willen komen, of heb je vragen, laat dan hier een bericht achter.

Liefs, Lieset.