Zomer

De zomer loopt ten einde. En wát voor een zomer… niet alleen kende Nederland de warmste zomer sinds driehonderd jaar en werden er heel wat meteorologische records gebroken, ook werd Nederland een wereldburger rijker: op 22 juni is onze zoon Valentijn Maël geboren. Een prachtig mannetje met een bewonderenswaardige bos donker haar. 

Valentijn is – net als zijn zus – geboren via een keizersnede, gepland dit keer. De hele zwangerschap hebben we verlangend en in spanning uitgekeken naar het moment dat hij huilend ter wereld zou komen… als hij maar huilde. En huilen deed hij. Huilen én plassen zelfs. Hij huilde minutenlang totdat hij het perfecte holletje in mijn nek had gevonden. We zijn twee dagen in het ziekenhuis gebleven en ook al stond alles in zo’n schril contrast met de dagen na de geboorte van Marilou, we hebben echt kunnen genieten. Iets waarvan je van te voren gewoon niet weet hoe je gaat reageren. We waren ons meer dan bewust van de contrasten amper elf maanden daarvoor, maar daardoor konden we des te meer genieten dat er nu wél blijdschap was na de geboorte. Genieten van het eerste berichtje naar de opa’s en oma’s, broers en zussen, vrienden en vriendinnen. Hoe fijn en bijzonder was het om goed nieuws te kunnen brengen. Genieten van elke beweging en elk geluidje wat Valentijn maakte. Ontzettend trots op ons kleine knappe mannetje en trots op mijn man die – op borstvoeding na – de meeste zorg op zich nam.

De eerste nachten daarentegen vond ik vreselijk. Vreselijk, omdat ik met zenuwen in mijn buik ging slapen, of beter gezegd, ik durfde geeneens te gaan slapen, legde regelmatig een handje op zijn buikje om te voelen of hij nog wel ademde en ik vond het een prettig idee om zijn armpjes in te bakeren zodat hij niet maaiend met zijn armpjes zijn deken omhoog zou werken… allemaal vanwege de angst om hem alsnog te verliezen. Net als zijn grote zus. De eerste nacht thuis heb ik geen oog dicht gedaan. Waar de eerste dagen “euforie” heerste, overwonnen nu angst en verdriet. Verdriet om Marilou, om wat we met haar niet gehad hebben, dat het met haar zo ongelooflijk mis is gegaan. Verbazing en verdriet om de overeenkomst tussen broer en zus, nadat we Valentijn voor het eerst in de wieg legde waar zijn zus ook gelegen had, ook met een donker koppie met haar. Herinneringen aan Marilou die terug kwamen toen we de eerste dag thuis waren. Angst of het wel goed ging met Valentijn. Hield hij zich wel goed op temperatuur? Dronk hij wel genoeg? Waren zijn luiers wel vol genoeg? Deden we het wel goed? De tranen stroomden uit het vat zonder bodem… en ik liet het maar gaan. De volgende ochtend bleek dat Valentijn al bijna op geboortegewicht was, en twee dagen later kwamen we er ook achter waarom papa steeds iets te lage temperaturen mat. Iets met teveel Vaseline… we konden er gelukkig wel om lachen.

Toen Valentijn 5 dagen oud was, gingen we met Valentijn voor het eerst op bezoek bij zijn zus. Hoe gek het ook mag klinken, het was een heel bijzondere “eerste keer naar buiten.”  Iets waar ik tijdens de zwangerschap naar had uitgekeken en wat we daadwerkelijk tot uitvoer konden brengen, terwijl we na de zwangerschap van Marilou al onze gemaakte plannetjes niet, of met z’n tweeën ondernamen.  Een bijzonder moment voor ons, en tegelijkertijd voelt het ook zo verkeerd. Valentijn die op bezoek gaat bij zijn zus, in plaats van zijn zus die op bezoek komt in het ziekenhuis om haar kleine broertje voor de eerste keer te ontmoeten, zijn kleine neusje aan te raken met haar mollige vingertjes, zijn haartjes te aaien en zijn wangetje te voorzien van een natte kus. Deze realiteit zal altijd rauw blijven… laatst was ik een keer alleen naar Marilou gelopen terwijl Valentijn thuis lag te slapen in zijn bedje en papa was thuis gebleven. Ik voelde me zo verscheurd: één kindje thuis in bed, het andere kindje onder een bedje van plantjes, fysiek zo ver verwijderd van elkaar.

Twaalf weken oud is hij nu. Twaalf intense weken waarin genieten voorop staat, maar waarin er ook verdriet is om het besef dat we alles wat we met Valentijn meemaken, niet met Marilou hebben kunnen beleven. Waarin het vertrouwen beetje bij beetje aan het groeien is. Twaalf weken waarin we zichtbare ouders zijn. Twaalf weken waarin we ons realiseren dat deze zomer zo geheel anders is dan die van vorig jaar. Twaalf weken lang ben ik moeder van twee kinderen, maar de realiteit is nog steeds dat er eentje mist. Dat ik voor de “buitenwereld” zichtbaar moeder van één kindje ben, één kindje wat de aandacht krijgt. Twaalf weken waarin de confrontatie met het gemis er dagelijks is. Twaalf weken waarin verdriet en blijdschap, net als tijdens mijn zwangerschap, nog altijd naast elkaar staan.

Sinds zijn geboorte krijg ik veel vragen. Hoe hebben we zijn geboorte ervaren, die in zo’n schril contrast stond met die van Marilou. Kwamen er veel herinneringen naar boven? Hoe gaat het nu? En dan wordt er bedoeld: hoe gaat het nu met ons verdriet om het gemis van Marilou, nu Valentijn gezond en wel bij ons is? Hoe is het om “praktiserend” moeder te zijn? Vragen waar ik geen kant-en-klaar antwoord op kan geven.

Eén van de redenen om te beginnen met schrijven en dit online te delen, was dat ik mensen op deze manier een kijkje wilde geven in mijn gevoels- en gedachteleven en zo een langdradig antwoord te geven op de vraag: hoe gaat het? Een vraag die ik destijds onmogelijk kon antwoorden, en die ik nu, als moeder van een kindje in de hemel en één op aarde, ook niet met een “goed” of “slecht” kan beantwoorden, want aan de geluksmomenten zit zo vaak een ander gevoel. Eentje van je schuldig voelen tegenover je overleden kindje. Eentje van het feit dat je een zichtbaar gezinnetje van vier had moeten zijn. Eentje die zich realiseert dat het nooit zal zijn zoals het had moeten zijn. Een gevoel die zo intens is, maar waar moeilijk woorden aan te geven zijn. Gevoelens en emoties die moeilijk te begrijpen zijn voor iemand die niet hetzelfde heeft meegemaakt, gevoelens en emoties die persoonlijk zijn. Gevoelens die ook ik niet altijd kan plaatsen. En net als toen ik nog mama van één kindje was, denk ik dat de beste manier om antwoord te geven op de vraag “hoe gaat het” is, om een kijkje te blijven geven in mijn gevoels- en gedachteleven en door het delen van belevenissen en het geven van voorbeelden uit ons dagelijks leven. Ons dagelijks leven als gezinnetje met twee kinderen, twee bijzonder(e) geliefde kinderen.

5 Comments

  1. Wauw, echt zo bijzonder hoe je dit kunt verwoorden Lieset! Mooi dat je op deze manier kunt verwoorden ‘hoe het gaat’. Ik vind je een top mama, zo liefdevol voor jullie kindjes!
    Liefs!

  2. Wat een mooie blog heb je geschreven. Het blijft zo’n harde realiteit dat naast het grootste geluk altijd een diepe pijn blijft bestaan. Toch zijn jullie ons voorbeeld van hoe het ons hopelijk ook zal vergaan

  3. Wat schrijf je toch mooi! zo eerlijk en kwetsbaar. Iedereen laten meekijken in je hart, gedachten en leven! Heel knap, bijzonder en ontroerend! Dank je wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.