Lente

Marilou ligt begraven op een weitje in het bos, op een klein kwartiertje lopen van ons huis. Vier weken geleden strooiden we graszaadjes om haar monumentje heen en sindsdien kom ik er bijna dagelijks. Om de bodem waar de zaadjes gaan groeien vochtig te houden, maar ook om de stilte en rust die ik daar ervaar in me op te nemen, weg van de stadsgeluiden, omringd door de zingende vogels. Liep ik vorige week nog op mijn winterschoenen, sinds het weekend is het weer – eventjes – slippertjesweer. En dat terwijl de lente eigenlijk pas een paar weken geleden zichtbaar werd. Wat dor was is weer groen, wat groen was staat in bloei. Het is Lente. Weer Lente, net als (bijna) een jaar geleden. Continue Reading

In verwarring

Al een paar weken roept mijn eigen plichtsgevoel dat het weer hoog tijd is om te gaan schrijven. Al weken heb ik een paar gedachten in mijn hoofd waarover ik wil schrijven, maar als ik deze week merk dat het ook daadwerkelijk in mijn hoofd tijd is voor een nieuw blog en ik er wat meer over nadenk, komen er nog meer dingen naar boven. Verwarrend. Waarover wil ik écht schrijven? Wat ligt er op mijn hart? Waar ben ik veel mee bezig? Er gaat veel door me heen en al weken brengen die gevoelens me in verwarring. Enerzijds is er het verdriet om mijn dochter die nu 8,5 maand oud geweest zou zijn. Anderzijds is er de blijdschap om haar broertje die we over 4,5 maand verwachten.

Continue Reading

All I want for Christmas is you

“All I want for Christmas is youuuu-hu-huu beebiee!” En dan uit volle borst, in de auto. Ik betrapte mezelf er meerdere malen op de afgelopen weken. Met “mixed feelings”, dat wel. Het ene moment zing ik vrolijk mee met de feel-good kerstnummers, het andere moment realiseer ik me dat “all I want for Christmas, will never come true”: Marilou is er deze Kerst niet bij, en alle Kerstmissen die we nog mee zullen maken. Kerst-MIS, letterlijk.

Continue Reading

Kinderpraat: vanuit het hart

Buiten is het koud, grauw en wit: de sneeuw dwarrelt onophoudelijk uit de lucht, alles buiten wordt in een dikke witte laag gehuld. Met de laptop op schoot zit ik op de bank dit blog te schrijven. Wat een contrast met 30 mei 2017, ruim een half jaar geleden. Het was een graad of 24, een blauwe lucht met hier een daar een wolkje en de zon scheen. Hoe gek het ook klinkt: een mooie dag om liefdevol en waardig afscheid te nemen van ons kleine meisje. “Dag Marilou! Dag Marilou!” riep mijn neefje van ruim 2,5 jaar na afloop vanuit de auto, met zijn armpje uitbundig uit het raam zwaaiend. Of hij het tegen de begrafenisonderneemster had die weg liep (denkende dat zíj Marilou was), of daadwerkelijk “baby” Marilou wilde groeten weten we niet, maar het bracht wel een glimlach op ons gezicht.

Continue Reading