Zes maanden

Zes maanden “man en vrouw” en over zes maanden komt daar “papa en mama” bij.

Dat schreef ik een jaar geleden op mijn facebook account. Ik was toen zo’n 14 weken zwanger van Marilou. Zes maanden later werden we inderdaad papa en mama, maar wat was en is het anders dan we ons hadden voorgesteld en dan het had moeten zijn. Zes maanden verder. Zes maanden “alweer” of “nog maar” zes maanden?

Zes maanden zou Marilou vandaag geweest zijn, 27 weken en 2 dagen om precies te zijn. Ik heb de weken zitten tellen in mijn agenda, want waar ik het tot ongeveer 20 weken exact wist, ben ik, dichter naar de zes maanden meer bezig geweest met de weken dat het nog duurde voor we de zes maanden “mijlpaal” zouden bereiken. Ik heb nooit zoveel gehad met “mijlpalen,” dacht dat ik niet die moeder zou zijn die “mijlpalen” zou documenteren. En toch, nu ben ik de mijlpalen van mijn dochter die er niet meer is aan het documenteren. Reflecteren op de tijd die geweest is en vooruitkijken naar de tijd die komen gaat. Nieuwe herinneringen maken en bestaande herinneringen koesteren.

De eerste weken na het overlijden telde ik vooral terug. “Twee weken geleden was ik nog zwanger, hadden we nog geen flauw idee wat ons te wachten stond.” “Krap twee weken geleden had ik nog steeds zwanger kunnen zijn en zou ze vandaag met 42 weken geboren kunnen worden.” Als ik hoogzwangere vrouwen op straat of in de supermarkt zag dacht ik in eerste instantie: “je hebt geen idee hoezeer je het levende wonder in je buik moet koesteren” en vervolgens: “was ik daar nog maar, dan had ik nog alles kans om mijn baby gezond op de wereld te zetten”. Wat wilde ik de tijd graag terug draaien, de kans krijgen om terug te gaan naar die laatste weken en de kans krijgen om het tij te keren. Maar hoe? Die vraag blijft onbeantwoord, want we weten niet hoe en waarom en hoelang Marilou zuurstoftekort heeft gehad tijdens de bevalling, of misschien al wel daarvoor.

Ik was me tijdens mijn zwangerschap meer dan bewust van het wonder dat zich in mijn buik ontwikkelde. Na twee miskramen wist ik dat het niet vanzelfsprekend is om zwanger te worden en te blijven. Ik weet nog dat ik tegen het einde van mijn zwangerschap dacht dat “als er nu nog iets mis zou gaan, dan weet ik niet of ik dan nog verder zou kunnen leven.” En hier zit ik dan te schrijven, zes maanden na het overlijden van mijn dochter. Ook al is het niet meer hetzelfde als voorheen, toch leef ik. Toch leven we en hebben we het fijn samen.

Zoals ik eerder als schreef is de vraag “hoe gaat het” bijna onmogelijk te beantwoorden, maar toch durf ik voorzichtig te zeggen dat het “gezien de omstandigheden” en over de linie goed met me gaat, goed met óns gaat. Bedenk je hoe het had kunnen zijn, dan is die vraag weer een totaal ander verhaal. Het een plek geven, dat kan niet. Het verdriet, het gemis en het bestaan van onze dochter worden verweven in ons leven. Dan is er geen één plekje, maar zijn het er vele. Het accepteren doe je ook niet, want hoe accepteer je dat je eigen kind, een voldragen gezonde baby, die een toekomst voor zich had, nooit het licht van deze wereld heeft mogen zien?

We zijn zes maanden “verder” en durven ook al weer vooruit te kijken. Het voelt gek om te zeggen “zes maanden verder”, want ben je inderdaad “verder” wanneer het voelt alsof de tijd stilstaat of je wordt teruggeworpen in de tijd? Wanneer je ziet dat de hele wereld om je heen gewoon door gaat met het leven? Verjaardagen, nieuwe banen en promoties viert, zwanger wordt en “gewoon” gezonde en levende kinderen baart? Wij zijn opnieuw met zijn tweeën, maar toch is dat niet helemaal zo. Marilou blijft toch onderdeel van ons leven, ook al is ze niet meer fysiek bij ons. We proberen het “nieuwe” leven zonder, maar ook mét Marilou vorm te geven. Ons staande houden, terwijl je soms het liefst voor langere tijd naar de middle of nowhere vertrekt. Weg van alles en iedereen die een confrontatie kunnen zijn, in welke vorm dan ook. We maken daarin keuzes, maar onszelf afzonderen doen we niet. Je wilt ergens ook onderdeel blijven van dat leven dat je leeft en dat verder gaat, of je het wilt of niet. Ook al voelt het niet altijd zo, we zijn “verder” gegaan. Gegroeid op persoonlijk vlak, maar ook samen. Meer kracht, meer verbinding en meer liefde.

“Een half jaar alweer, dat is best snel gegaan, of voelt dat voor jullie niet zo.” Tsja, ook al weer zo’n vraag die niet te beantwoorden is. Een antwoord dat twee of meer kanten heeft. In het begin was ik vooral bezig met terug te tellen. Terug naar hoe het was. Ik wilde en kon vooral niet vooruit kijken, want waarom zouden we dromen hebben en plannen maken? Ze bleken alleen maar valse hoop. Vanaf het overlijden van Marilou hebben we geprobeerd om met de dag te leven. Dicht bij onszelf te blijven, en, dit geldt vooral voor mij, om me niet te vergelijken met anderen. Soms lukte dat een paar dagen goed, en dan gebeurde er weer iets wat er hard inhakte. Wat me weer met de neus op de keiharde feiten drukte. De ene keer lukte het me beter om hieruit op te krabbelen dan andere keren. Maar hoe goed of slecht mijn dag ook was, de dag ging wel voorbij. De dingen die ik doe lijken meer tijd te consumeren dan voorheen. Dagen worden weken, en weken worden maanden. En vandaag, zijn die maanden er zes; en zes maanden is half jaar.

Een half jaar. Het moment waarop ik een half jaar terug kan kijken en een half jaar voor de boeg heb. Een half jaar, voordat wij een jaar “papa en mama” zijn. Een volgende mijlpaal om naar uit te kijken. Hoe het komende half jaar zal gaan, dat weet ik niet, maar met een half jaar “ervaring” achter de rug, durf ik wel weer vertrouwen op en hoop in de toekomst te hebben. Een toekomst waarin Marilou altijd aanwezig zal zijn. Met een lach en met een traan.

Lieve Marilou,

Papa en mama missen jou elke dag en hebben we het elke dag over je.

Omdat we ons moelijk voor kunnen stellen hoe het zou zijn als jij nog bij ons zou zijn geweest,

dromen we soms samen hardop over jou. In onze fantasieën kun jij al praten en ben je behoorlijk eigenwijs.

Praten, iets wat je met zes maanden natuurlijk nog niet had gekund, maar dat maakt niet uit.

Zo maak je ons blij. Zo houden we je levend, in onze herinneringen en ons leven.

Voor altijd.

Vandaag zou je zes maanden geweest zijn en daarom vieren papa en mama een klein feestje.

Dat we al zes maanden jouw trotse papa en mama mogen zijn.

Dat we jou gekend hebben en je hebben mogen bewonderen.

Dat we herinneringen met je hebben mogen maken, hoe kort de tijd met jou ook was.

Dat we herinneringen met je blijven maken, vandaag en in de toekomst.

Voor altijd.

Op onze trouwdag, anderhalf jaar gelden, hingen er overal roze en grijze balonnen.

Je neefjes en nichtjes vonden ze prachtig en hebben er eindeloos mee gespeeld.

Vandaag hangen we roze en grijze balonnen op bij je plekje in het bos. Zes: één voor elke maand.

Speciaal voor jou, omdat je al zes maanden een onuitwisbare indruk op ons hebt achter gelaten.

Omdat je onze dochter bent, ons lieve kleine meisje.

Voor altijd.

Liefs van papa en mama.

11 Comments

  1. Lieve sterke ouders,
    Al 6 maanden denk ik elke dag aan jullie en aan Marilou.
    We blijven dat ook doen en zullen hier in huis bij elk samenkomen van ons gezin een kaarsje aansteken voor haar. Omdat ze er bij hoort. En we dat nooit willen vergeten.
    Danbaar hoe het gaat met jullie, God is trouw. Liefs (O)Ma.

  2. lieve kinderen,
    Straks ga ik weer even bij Marilou langs en zal een mooie roos bij haar neerleggen. Zij is niet bij de verjaardag van opa en toch is ze er altijd bij.
    In ons hart. en met elkaar zijn we verdrietig om wat had kunnen zijn maar dankbaar om wat we nog mogen ontvangen.
    liefs van oma Leny.

  3. Ik hoop dat het een mooie dag was in herinnering aan Marilou. Dat de ballonnen mooi glansten in de zon en ze dansten op de wind.

  4. Lieve Lies & Rien! Jullie moeten niet alleen een prachtig meisje missen. Het gemis voor Marilou van haar prachtige ouders mogen we ook niet vergeten. xx

  5. Lieverds,
    Zes onvoorstelbare maanden, van verdriet en tranen, bikkelen, vallen en ook weer opstaan. Wat hadden we die kleine bollie het liefst over haar wangetjes geaaid..

    Kanjers zijn jullie! Met voorzichtig de blik weer op de toekomst gericht. Een toekomst waar Marilou voor altijd haar eigen plekje inneemt. Wat zal ze trots zijn op haar stoere papa en mama.!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.