Uitstel

Vrijdag 1 september 

Vandaag is geen goede dag. Ik ben snip verkouden, slaap al de hele week slecht in, slaap licht en word veel wakker. Geen ramp zou je zeggen, want ja, er zijn ergere dingen, maar het maakt dat mijn verdriet en het gemis nog meer aanwezig zijn. Ik lig in bed en voel me niet goed genoeg om dingen te ondernemen en zo afleiding te vinden. Ik sta wankel en val keer op keer om, en de energie om steeds maar weer op te staan is er gewoon even niet meer.

Deze week is geen goede week. Kennelijk heb ik te vroeg “gejuicht”, want waar ik vorige week terugkeek op een “goede week”, lijkt het verdriet, het gemis, de frustratie en een zee aan emoties waar ik niet direct een naam voor kan vinden, deze week in steeds grotere golven over me heen te spoelen.

Vorige week donderdag, 24 augustus 2017, zou Marilou 3 maanden zijn geworden. Vandaag zou ze 14 weken en 2 dagen geweest zijn, exact 100 dagen. Een hele meid al, het pasgeborene eraf. Zou ze al blonde haartjes hebben? Haar lange donkere lokken vervangen door witte babyhaartjes? Zou ze al proberen te “praten” tegen haar papa en mama? Zou haar nekje al een stuk sterker zijn geweest? Zouden haar armpjes en beentjes boven de bak van de kinderwagen heen bewegen? Geen idee. En ook al zou ik hier antwoorden op hebben, het maakt niet uit. Het maakt niks goed. Marilou is niet hier. Niets is zoals het zou moeten zijn.

Ik kan zo verdrietig worden van de dagelijkse routine. Dezelfde dingen doen die we voor en tijdens de zwangerschap deden. Alsof er niks veranderd is. Alsof ik nooit zwanger ben geweest. Alsof er nooit een babytje is geboren. Alsof we gewoon een getrouwd stel zijn zonder kinderen. Zo kijkt de buitenwereld voor mijn gevoel naar ons, de mensen die van niks weten, of die zich geen voorstelling kunnen maken van het gemis in ons hart, ons huis, ons leven. Want ja, het is net als een chronische onzichtbare ziekte. Van de buitenkant zie je niks, maar van binnen wordt een strijd gevoerd. Is er verdriet, pijn, beperking, teleurstelling, aanpassing.

Al die weken dat we Marilou nu missen, neem ik mezelf voor om te schrijven. Over emoties, belevenissen, maar ook kleine lichtpuntjes, momenten dat we weer kunnen genieten. Want hoe groot ons verdriet en gemis ook is, ik probeer ook positief in het leven te staan en de goede dingen in het leven te zien en benoemen. Op een of andere manier heb ik er nog steeds geen rust voor gevonden. En toch, na al die weken “uitstel”, staan hier mijn eerste woorden op papier. Deze week is het verdriet en de teleurstelling en de frustratie zo groot en hoop ik dat schrijven de lucht een beetje kan opklaren.

Deze week ben ik begonnen aan Marilou haar fotoboek. Ook dit had ik mezelf al weken voorgenomen, maar of ik had de rust er nog niet voor gevonden, of ik stelde het uit, omdat het tegelijkertijd iets is waar ik tegenop zag. Het haalt toch weer een hoop naar boven. De pijn bij het zien van onbezorgde zwangerschapsfoto’s, het geluk in onze ogen, niet wetend wat ons te wachten stond. Het verdriet bij het zien van de foto’s van onze kleine strijder, omgeven door medici, slangetjes en meetapparatuur. Ons verdriet de eerste keer dat we Marilou vast mochten houden, vlak nadat we te horen hadden gekregen dat we afscheid van haar moesten nemen, dat ze zou overlijden. Toch gaf het me ook voldoening om met het boek bezig te gaan, want hoe verdrietig ik ook ben om het gemis van ons kleine meisje, het is fijn om op verschillende manieren toch met haar bezig te mogen zijn. Al is niks zoals we het ons hadden voorgesteld, zoals het had moeten zijn.

12 september 2017

In de dagen, weken en maanden die verstrijken creeër je verschillende “rituelen”, om je verdriet te uiten, afleiding te zoeken, maar bovenal met je kindje bezig te kunnen zijn.Ik ben mama, mijn man is papa, wij zijn ouders, maar alles is “anders” dan we ons de afgelopen 9 maanden (en natuurlijk al veel langer) hadden voorgesteld en dan het zou moeten zijn. Alles is vanaf nu anders.

Een maand na de geboorte van Marilou kocht ik twee boekjes. Eén om in te tekenen, en één om in te schrijven. Een setje potloden, een gum, een puntenslijper en een mooie gouden fijnschrijver. Ik zat met zoveel gedachten, emoties en gevoelens en ik speelde al weken met de gedachte om te schrijven en misschien dat tekenen ook wel een vorm van verwerking zou kunnen zijn. Ik hoopte dat het hebben van mooie boekjes als een stimulans zou werken om te beginnen met schrijven en tekenen. De eerste week na aanschaf heb ik twee tekeningen gemaakt en een half potlood opgeslepen omdat de punt elke keer af brak voor ik ook maar één streep op papier had gezet. Het schrijfboekje bleef onbeschreven, want wát wilde ik eigenlijk opschrijven? Onbeschreven tot deze week. Ineens wist ik het. Het boekje is voor Marilou, om haar te blijven gedenken, met haar te praten, lief te hebben op een manier die nog wél kan. Haar laten weten dat ze altijd deel van ons leven zal zijn, in onze gedachten met ons mee gaat. Haar te laten zien dat we de leegte die ze heeft achter gelaten zo goed mogelijk proberen in te vullen, dat we sterk zijn, haar trots willen laten zijn op haar papa en mama die zonder haar verder moeten. In plaats van een boekje voor mama is het een boekje voor Marilou. Een boekje waarin ik vertel hoe het met papa en mama gaat, wat we meemaken met Marilou in gedachten, onze dromen, angsten en hoop. Ooit, als mama naar de hemel gaat, dan gaan de verhalen met haar mee.

Inmiddels zijn we ook naar een winkel geweest voor een gedenkteken voor Marilou. Ik vind het een fijn idee als er voor de winter iets moois op haar plekje ligt, zodat het geen dorre kale vlakte is. Vanaf de dag dat we Marilou hebben begraven en om ons heen hebben gekeken op de begraafplaats weet ik 1 ding zeker: Marilou haar plekje krijgt geen stenen monument. Het roept een afkeer bij ons op om een zware steen op zo’n klein lichaampje te leggen. We hebben samen met een ontwerpster een mooie schets gemaakt voor een monument met Cor-ten-staal. Over twee weken hopen we het digitale ontwerp te ontvangen. Allemaal geen dingen waar je dacht ook mee bezig te hoeven zijn, maar omdat het dan toch zo is, geeft het voldoening om er mee bezig te zijn, en verlaat je toch enigszins opgewekt, of misschien beter gezegd opgelucht, de winkel. Blij dat we iets hebben ontworpen waar we achter staan, wat bij ons past en waarin we onze liefde voor onze dochter een beetje kunnen uiten. Iets wat haar plekje een mooi en fijn plekje maakt om haar te gedenken en aandacht te schenken.

Zo ondernemen we elke week wel dingen die tegelijkertijd een klein stapje vooruit zijn. Dingen die ik in eerste instantie nog uitstelde, of kortweg nog geen ruimte voor ervoer, omzetten in actie. Maar een mama zijn die voor haar kindje kan zorgen, dag in dag uit, die wens, dat verlangen moet nog even uitgesteld worden. Gezien de keizersnede is ons geadviseerd een half jaar niet zwanger te worden en dat frustreert ons. We willen zo graag een gezinnetje zijn, een zichtbaar gezinnetje met een kindje in onze armen. We willen zo graag ook die stap vooruit maken. Uitzien naar nieuw leven, hoe spannend de zwangerschap ook zal zijn.

17 september 2017

Marilou haar eerste album is besteld. Eigenlijk ben ik best een beetje trots. Trots op mijn meisje, mijn man en ook wel een beetje op mezelf, en trots op hoe het album eruit is komen te zien. Een boek vol herinneringen aan onze prachtige dochter. Een mooi, waardevol boek, hoe verdrietig ook.

24 oktober 2017

Eén van de dingen die ik deed om de stilte en eenzaamheid na de begrafenis te verzachten, was het zoeken naar verhalen van lotgenoten op bijvoorbeeld persoonlijke blogs en op Instagram. Het is verdrietig om te zien dat dit verlies van een kind meer mensen overkomt, maar tegelijkertijd geeft het een soort steun te weten dat je niet alleen bent, vind je herkenning in de verhalen van anderen. Ik deelde zelf af en toe een mooie foto(collage) en mijn gevoelens in Instagram posts, of ik deelde juist wanneer ik een goede dag had, om ook de momenten dat het verdriet iets meer naar de achtergrond verdween te koesteren. Ik kreeg positieve reacties over mijn openheid en ook die betrokkenheid deed me goed. De keerzijde van Instagram was dat ik veel te veel bezig was met de “perfect lifes” van “perfect little families” en dan blijft het lastig om bij jezelf te blijven in het hier en nu en niet te gaan vergelijken. De discussie of die “perfect lifes” daadwerkelijk zo perfect zijn laten we hier maar even buiten beschouwing. Dus besloot ik aan het einde van de zomer om mijn Instagram en Facebook account te verwijderen en me meer bezig te houden met de echte wereld en echte mensen in plaats van de grote social media wereld. Dat heeft er ook voor gezorgd dat het lang heeft geduurd voor ik de stap heb gezet om weer te gaan bloggen. Toch heb ik vorige week de stoute schoenen aangetrokken en ook dat stapje gezet… en schrijf ik deze woorden op 24 oktober 2017, 5 maanden nadat Marilou ons leven voorgoed veranderde.

Al schrijvende realiseer ik me dat de titel van dit bericht niet helemaal terecht is. Misschien moet ik de dingen iets positever bekijken, en niet over “uitstel” praten, maar stapje voor stapje?

 

18 Comments

  1. Wat mooi geschreven Lieset. Super dapper en mooi dat je deze stap zet. Ik vind het knap hoe jullie dit doen samen, Marilou zal vast heel trots zijn boven in de hemel. Mooi ook hoe trots je op je kleine meisje bent en zo’n mooi album voor haar maakt en een mooie gedenkplaats bij haar grafje.
    Veel liefs,
    Lianne

  2. Lieve Lieset (en Rien); wat ziet dat er liefdevol en verzorgd uit. Bijzonder dat jullie je verhaal op zo’n mooie manier beschrijven en willen delen met anderen. Ik bewonder jullie moed en kunst om zonder Marilou het leven te leven zoals het is. Wat kostbaar dat Marilou zo ook mooi zichtbaar in ieders herinnering kan blijven. Ik ben trots op jullie alle drie!

  3. Wauw Lieset! Wat heb een talent! Zo mooi geschreven. Heel bijzonder dat je ons een inkijkje geeft in je gedachten en gevoelens. Dikke knuffel

  4. Lieve Lieset, wat een mooi voorbeeld van ‘kracht door kwetsbaarheid’! Zeker weten dat je door een inkijk in je hart en gevoelens te geven ook anderen ook in hun kracht zet.
    Pa

  5. Wat ontzettend mooi Lieset! Ik bewonder jullie moed en kracht in deze situatie! Ik weet zeker dat Marilou onwijs trots op jullie is! Wat een dappere papa en mama heeft zij!

  6. Lieve Lieset . Een monument voor onze kleindochter wordt het. Mooi zoals je het hebt beschreven. Het ontroert me. Veel kracht voor jou en rien gewenst.
    Je schoonmama Leny.

  7. Beste lieset.
    Super mooi verhaal zeg. Wij herkennen jullie gevoelens zo goed! Onze zoon ligt paar plekjes verder dan jullie dochtertje.. het is allemaal onbegrijpbaar! Wij koesteren elke mooie dag wat wij hebben met onze andere zoon! Ga het mooie weer tegemoet, zij zullen altijd bij ons blijven!

  8. Lieve Lieset, tranen over mijn wangen bij het lezen van jouw verhaal. Ik ben zelf net moeder geworden en kan me niet voorstellen hoe ik met zo’n verlies om zou moeten gaan. Geen woorden voor.
    Knap hoe mooi je dit schrijft en steun zal zijn voor zo veel vrouwen die helaas hetzelfde meemaken.
    Ik wens jullie oprecht heel veel kracht om dit een plekje te geven en gun jullie het allerbeste!
    Liefs.

  9. Vanochtend je verhaal gelezen (slik…snik) en het laat me niet los / blijf eraan denken!
    Ik weet nog goed dat ik in maart je moeder tegenkwam en ze vol trots vertelde dat jij (en Susan) zwanger was…en nu…een aantal maanden verder…is de wereld heel anders…!
    Heel veel sterkte!!

  10. Lieve mooie nicht. Bijzonder hoe jij met dit enorme verlies omgaat. Je gaat niets uit de weg maar gaat er bewust dwars doorheen en deelt het ok nog met anderen. Die gaan daar kracht uit putten zeker weten. Dikke kus Heidi.

  11. Lieve Lies,
    Dapper hoe jij jullie heftige realiteit, jouw gevoel verwoord en deelt. Stil van.
    Ik denk aan jullie krachtige mama, papa en mooi achternichtje!
    Myrthe

  12. Lieve Lies (en Rien), wat is dit een prachtig eerbetoon aan jullie zo gewenste en nu zo intens gemiste mooie meisje! Wat zijn jullie dapper, in alles! We zullen Marilou nooit vergeten en is in ons hart voor altijd ons prachtige en lieve nichtje! Dikke knuffel!

  13. Lieve Lieset,

    Via je mama op jouw blog terecht mogen komen.

    Ik vroeg hoe het met jou ging. Een vreselijke vraag natuurlijk, ook om aan oma te stellen, maar wel de vraag die ik had.

    Want hoe moet je dat doen als ouder wanneer je roze wolk opeens gitzwart kleurt maar jouw leven door moet gaan?!

    Veel sterkte, ik denk aan jullie en wens jullie veel moed toe.

  14. Ook al ken ik je niet, toch zeg ik ‘lieve’ Lieset, want hoeveel van jou verhaal herken ik bij mijzelf. De positieve wil om door te gaan, het verdriet dat alleen jij als mamma voelt, de drang om te zorgen voor een baby, het blij worden van het ontwerpen van een gedenkteken …. Toen ik las dat het ook cortenstaal wordt, net als wij voor onze Olaf hebben uitgezocht, MOEST ik reageren. Deze week hebben wij het tweede digitale ontwerp ontvangen.
    Olaf ligt (denk ik) tegenover Marilou begraven. Een heel mooi plekje hebben jullie voor Marilou.
    Heel veel sterkte met de verwerking van dit ontzettend grote verlies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.