Lente

Marilou ligt begraven op een weitje in het bos, op een klein kwartiertje lopen van ons huis. Vier weken geleden strooiden we graszaadjes om haar monumentje heen en sindsdien kom ik er bijna dagelijks. Om de bodem waar de zaadjes gaan groeien vochtig te houden, maar ook om de stilte en rust die ik daar ervaar in me op te nemen, weg van de stadsgeluiden, omringd door de zingende vogels. Liep ik vorige week nog op mijn winterschoenen, sinds het weekend is het weer – eventjes – slippertjesweer. En dat terwijl de lente eigenlijk pas een paar weken geleden zichtbaar werd. Wat dor was is weer groen, wat groen was staat in bloei. Het is Lente. Weer Lente, net als (bijna) een jaar geleden.

31 mei 2017

Met gebogen hoofd lopen we
stapje voor stapje over het laantje
wat voert naar het bospad
waarachter jouw plekje is.

De zon schijnt en het is warm
maar we voelen het niet
we voelen ons alleen
en we voelen alleen
de leegte, de pijn, jouw afwezigheid
we voelen
dat jij er niet meer bent
dat het allemaal zo anders had moeten zijn.

Je bent fysiek niet meer bij ons
niet zoals we het ons 9 maanden lang hadden voorgesteld
en toch ben je er
je bent er als we ’s ochtends wakker worden
je bent er als we ’s avonds naar bed gaan
je bent er in onze tranen
je bent er als we lachen
je bent er altijd.

Een luttel moment kijk ik omhoog
langs de stammen van de bomen
die hier weet-ik-veel hoe lang al staan
Vanuit de stammen ontspringen takken
dik en sterk,
bestand tegen weer en wind
getuige van al het verdriet dat hen omringt
en aan de takken groeit groen, fris blad

Ik kijk omhoog en dat ene moment
aanschouw ik de schoonheid
van de zonnestralen die hun weg vinden
tussen het dichte bladerdek.
Dat ene moment, lukt het me
de schoonheid van de natuur te zien
en heel even, komt er een gevoel
van rust en troost over me heen.

18 april 2018

Verwachtingsvol loop ik
over het laantje
wat voert naar het bospad
waarachter jouw plekje is.

De zon schijnt
ik voel de stralen op mijn gezicht
ik ben alleen
en wat voel ik me soms eenzaam
de leegte, de pijn, jouw afwezigheid
een gevoel, wat niet in woorden is uit te leggen
altijd beseffen we
dat jij er niet meer bent
dat het allemaal zo anders had moeten zijn.

Je bent al bijna een jaar niet meer bij ons
de dag dat we jouw eerste verjaardag vieren komt dichterbij
en toch ben je er
als we ’s ochtends wakker worden
en je broertje voelen schoppen
Je bent er als we ’s avonds naar bed gaan
weer een dag langer zonder jou
weer een dag dichter bij de geboorte van ons tweede kindje

je bent er in onze tranen
je bent er als we lachen
je bent er altijd
in wie we zijn geworden
door jouw bestaan.

Een week lang al, kijk ik omhoog
langs de stammen van de bomen
die hier weet-ik-veel hoe lang al staan
Vanuit de stammen ontspringen takken
dik en sterk,
bestand tegen weer en wind
getuige van al het verdriet dat hen omringt
en aan de takken, groeit, elke dag een beetje meer,
groen, fris blad.

Ik kijk omhoog en
aanschouw de schoonheid
van de zonnestralen die hun weg vinden
tussen het steeds dichter wordende bladerdek.
Ik geniet van de schoonheid van de natuur
het wegstommen van de stadsgeluiden
het luide zingen van de vogels,
en de rust die jouw plekje me brengt.

Dat ene moment, lukt het me
meer te zien en horen
dan de schoonheid van de natuur
ik besef me, dat er
ondanks alles
ook zo veel is
om dankbaar voor te zijn

dat je op een mooie plek ligt waar papa en mama graag komen
tot rust kunnen komen
dat we hier weer met opgeheven hoofd kunnen lopen
tegen je praten, grapjes met je maken
je plekje verzorgen
dat we een kindje krijgen die jou grote zus zal noemen
dat we samen nog zo lief kunnen hebben,
onszelf, elkaar, de mensen om ons heen, onze kindjes.

Het steeds dichter wordende bladerdek,
de geur van nieuw gras, het zingen van de vogels,
het licht wat jouw plekje in het zonnetje zet
Ik besef me bovenal
er is bijna een jaar voorbij
“jouw” seizoen is begonnen:
Het is Lente. Het is weer Lente.

Later die dag krijg ik het volgende van de mama van Jolie, geboren op 26 december 2017. Na drie dagen moesten haar ouders haar alweer laten gaan. De mama van Jolie aanschouwde ook de Lente, zittend bij het grafje van haar dochter, en schreef erover.

Lente

Ik loop onder een krakend dak van takken en bladeren
Het bos heeft groeipijntjes
Misschien had jij die nu ook gehad
De zon stuwt al het leven voort
Elk blad en elke knop op zijn moment
De boom die ons altijd ontvangt op de begraafplaats
Heeft ook eindelijk afscheid genomen van de winter
Hij vergeet niet dat het kerst is geweest
Maar hij heeft zich weer opengesteld voor het leven, nieuw leven
Omdat hij niet anders kan
Bollen schieten uit de grond
Waar jij begraven bent
Een bed van bloemen en van zachtheid
Waarin jij voor eeuwig slaapt
Dag lieve Jolie
Tot lente

5 Comments

  1. Prachtig weer Lieset! Wat fijn dat jullie bij Marilou haar plekje rust en kalmte mogen voelen. En wat mooi dat jullie Lente mogen ervaren in de natuur, maar ook weer meer in jullie leven. We kijken samen met jullie uit naar het kleine mannetje in jouw buik en zullen zijn grote zus nooit vergeten!

  2. Lieset wat bijzonder mooi omschreven hoe jullie troost en kracht in de natuur vinden in het verdriet om Marilou en er tegelijkertijd hoop uit putten voor de komst van de kleine jongen!
    Met bewondering en emotie gelezen. Omarieke xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.