Kinderpraat: vanuit het hart

Buiten is het koud, grauw en wit: de sneeuw dwarrelt onophoudelijk uit de lucht, alles buiten wordt in een dikke witte laag gehuld. Met de laptop op schoot zit ik op de bank dit blog te schrijven. Wat een contrast met 30 mei 2017, ruim een half jaar geleden. Het was een graad of 24, een blauwe lucht met hier een daar een wolkje en de zon scheen. Hoe gek het ook klinkt: een mooie dag om liefdevol en waardig afscheid te nemen van ons kleine meisje. “Dag Marilou! Dag Marilou!” riep mijn neefje van ruim 2,5 jaar na afloop vanuit de auto, met zijn armpje uitbundig uit het raam zwaaiend. Of hij het tegen de begrafenisonderneemster had die weg liep (denkende dat zíj Marilou was), of daadwerkelijk “baby” Marilou wilde groeten weten we niet, maar het bracht wel een glimlach op ons gezicht.

We reden naar het huis van mijn schoonouders waar ons als familie een heerlijke lunch te wachten stond. Later die middag staat mijn nichtje (6 jaar) voor mijn neus en zegt: “Gecondoleerd met je dochter.” Ze had er duidelijk op geoefend, want een paar dagen daarvoor zei ze nog tegen mijn moeder “gecondoleerd met je schoondochter.” Ze bedoelde natuurlijk kleindochter, maar al die familieden, het blijft lastig ;). Het woord “gecondoleerd” heb ik zelf altijd een vreselijk woord gevonden, en ik gebruik zelf liever een ander woord of zin wanneer ik iemand sterkte wil wensen na het overlijden van een dierbare. Ik heb het gelukkig dan ook weinig gehoord na het overlijden van Marilou. Van mijn nichtje kon ik het wel hebben, want het was duidelijk dat ze gewoon iets tegen me wilde zeggen en waarschijnlijk vond ze het ook wel “stoer” om zo’n ingewikkeld woord te gebruiken. Een woord dat ze een paar dagen daarvoor (gelukkig) pas had geleerd.

In de week na het overlijden van Marilou zit mijn neefje (10) op schoot bij zijn moeder. Hij wordt boos en verdrietig tegelijk, want het is maar oneerlijk dat zijn moeder wel met haar kinderen kan knuffelen, maar ik niet met Marilou.

Op een zaterdagmiddag in de zomer zitten we aan keukentafel bij mijn broer en zijn gezin. Mijn nichtje van 6 kijkt me enige tijd bedenkelijk aan en ik vraag haar wat er is: “Jij bent geen mama, jij was mama.” Zou een volwassene dit tegen me zeggen dan zou ik daar wel degelijk wat tegenin brengen, maar vanuit de kindermond is het zo puur, want ze zegt precies wat ze denkt en in de ogen van een kind is het ook zo.

Eind augustus gingen we met een stel vrienden naar Marilou haar plekje toe. Een vriendin nam haar zoontje van drie mee en had hem van te voren verteld dat Rien en ik een tuintje voor Marilou hadden gemaakt, omdat we zo verdrietig zijn. Hoe leg je een kind anders uit dat onze baby daar begraven ligt? Sindsdien, iedere keer als ze hem vertelt dat ze met mij, of met iemand anders met dezelfde naam als ik, heeft afgesproken, dan vraagt hij: “oh, gaan jullie naar het tuintje.” Het heeft dus duidelijk indruk gemaakt.

Fast forward naar begin november. Ik ben wederom bij mijn broer en we wandelen met de kinderen in het bos. Mijn nichtje van 6 heeft een vriendinnetje bij zich en ze vangen op dat mijn broer en ik het over Marilou hebben. Ze lopen voor ons en draaien zich weer om, druk met elkaar in gesprek. Na een minuutje draait mijn nichtje zich om en zegt: “mijn vriendinnetje wilt graag weten wie Marilou is.” Kennelijk wilde mijn nichtje het óf niet vertellen, óf ze werd niet geloofd. Ik weet niet meer precies hoe ik antwoordde, maar ik zei iets in de trant dat Marilou mijn babietje is, maar dat ze ziek was en niet bij ons kon blijven, het woord “dood” of “overlijden” vermijdend. “Oh, dus ze is dood”, reageert het vriendinnetje. Uhm, precies ja, zo kun je het ook zeggen. Ze lopen weer verder en ondertussen wordt er hevig gefluisterd tussen die twee.

Eind november is mijn schoonvader jarig en bij binnenkomst stormt mijn andere nichtje (8 jaar) op ons af. Nog voordat we een kus krijgen wil ze ons laten weten dat ze op school op atelier heeft gehandletterd, maar dat er niet meer genoeg tijd was om een handlettering voor ons over Marilou te maken, maar dat ze dat nog wel van plan is. Haar manier om Marilou er toch ieder keer weer bij te betrekken.

Een aantal dagen geleden liep mijn neefje van anderhalf bij ons door de woonkamer met Marilou haar roze poppenwagentje. Opeens houdt hij stil bij het fotoboek van Marilou, die vóór hem op ooghoogte staat. Hij staat open met een grote foto van Marilou op beide pagina’s. “Baby, baby” roept hij. Ook al is hij nog te klein om te beseffen wie die baby is, toch doet het me goed dat hij haar (h)erkent als baby. Die baby is namelijk zijn nichtje.

Regelmatig zegt mijn nichtje van zes  – als ze hoort dat de naam Marilou genoemd wordt – “ik denk heel vaak aan Marilou”. Dat vind ik zo mooi aan kinderen. Ze reageren zo puur, ze zeggen wat ze denken. Daarmee zeggen ze misschien niet altijd het correcte, maar ze blijven haar benoemen: recht vanuit hun hart. Het onderwerp wordt niet omzeild of vermeden. Ik denk dat volwassenen daar wel eens een voorbeeld aan mogen nemen. Je hoeft niet altijd het “juiste” te zeggen, maar laat je hart spreken. zonder er al teveel over na te denken. Stel vragen wanneer die in je opkomen. Houd “het”, of beter gezegd “haar”, bespreekbaar. Het gaat niet om de woorden, maar om de goede intentie: recht vanuit je hart.

 

4 Comments

  1. Lieve Lies, wat schrijf je prachtig. Zo ontzettend veel respect voor. Denk heel vaak aan jullie en 30 mei is een dag ik ook nooit zal vergeten. Veel liefs!

  2. Ik weet nog goed dat ik onder de indruk was van jouw reactie in het bos. Die twee boeven die met elkaar liepen te smiezen en hoe cool jij uitlegde wat er gebeurt is. Mooi stukje weer Lies. xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.