In verwarring

Al een paar weken roept mijn eigen plichtsgevoel dat het weer hoog tijd is om te gaan schrijven. Al weken heb ik een paar gedachten in mijn hoofd waarover ik wil schrijven, maar als ik deze week merk dat het ook daadwerkelijk in mijn hoofd tijd is voor een nieuw blog en ik er wat meer over nadenk, komen er nog meer dingen naar boven. Verwarrend. Waarover wil ik écht schrijven? Wat ligt er op mijn hart? Waar ben ik veel mee bezig? Er gaat veel door me heen en al weken brengen die gevoelens me in verwarring. Enerzijds is er het verdriet om mijn dochter die nu 8,5 maand oud geweest zou zijn. Anderzijds is er de blijdschap om haar broertje die we over 4,5 maand verwachten.

In verwarring én in verwachting dus. Misschien is dat wel de échte reden dat het even heeft geduurd voor ik de digitale pen weer oppakte. Marilou was de reden dat ik “voor altijd mama” ben, want zij maakte mij voor altijd mama, hoe kort ze ook maar geleefd heeft. Doe ik mijn dochter wel genoeg eer aan als ik aandacht aan haar broertje geef door over mijn zwangerschap te schrijven en de daarbij horende spanning en dubbele emoties? Ik ben ook gaan schrijven om andere moeders die hun kindje moeten missen herkenning te bieden, hen hiermee mogelijk tot steun te zijn, het gevoel geven niet alleen te zijn. Doe ik andere vrouwen pijn die ook zo graag (weer) een kindje verwachten of geeft het hoop? Kan ik ook nu tot steun zijn voor vrouwen die vergelijkbare angsten kennen tijdens een spannende (volgende) zwangerschap?

Haar verlies maakte dat ik “anders mama” ben. De reden dat ik ben gaan schrijven. Ons oudste kleine meisje zal altijd gemist worden. Ons gezin zal nooit compleet zijn. Onze Marilou is onvervangbaar. De herinnering aan en de liefde voor haar zal altijd blijven. Toen ik nadacht over een naam voor dit blog, heb ik bewust gekozen voor een naam die niet alleen passend is voor nu, maar ook voor later. Ook later, als we hopelijk een gezinnetje zijn met onzichtbare én zichtbare kindjes, hoop ik te blijven schrijven. Als ik nog steeds mama ben en het nog steeds “anders” is. Als ik hopelijk over ons bijzondere gezin mag schrijven, en eventueel ook andere passies mag delen, zoals mijn passie voor gezonde voeding en lekker eten. Ik weet dat ik ook over deze zwangerschap mag schrijven op dit blog, want ik ben net zo goed mama van dit kindje en zijn leven mag gevierd worden, hoe klein hij nog maar is. Een klein broertje voor Marilou.

Blijdschap om het nieuwe leventje wat in mij groeit en al goed laat merken dat hij er is, staat pal naast het verdriet om Marilou wat altijd op de achtergrond kabbelt en af en toe opsteekt in de vorm van een korte windvlaag of een heftige storm. Ik weet dat beiden er mogen zijn en “erbij horen”, maar verwarrend en dubbel is het wel. Blijdschap, verwachting en hoop tegenover verdriet, gedachten terug in de tijd en wanhoop. De angst dat er weer wat mis gaat. De vraag of het dit keer niet “allemaal voor niks” is. Het niet durven dromen over de toekomst. Niet verder durven denken dan de dag dat we hem levend in onze armen mogen houden. De dag dat hij huilend ter wereld zal komen. In gedachten de strijd om je aandacht te verdelen tussen het kindje wat er niet meer is, en het kindje wat in mijn buik aan het groeien is.

Eind oktober liepen we met mijn ouders in een natuurgebied en werden we verrast door een prachtige dubbele regenboog. Terwijl het steeds harder begon te regenen scheen af en toe de zon door de wolken en vertelde ik dat “in de wereld van ouders van overleden kindjes” het kindje wat komt na een overleden broertje of zusje ook wel “rainbowbaby” wordt genoemd. De gedachte hierbij is dat een regenboog vaak volgt op een storm, en hoop voor de toekomst geeft. In de Bijbel verschijnt er na de zondvloed een regenboog, als teken dat God nooit meer een zondvloed over de aarde zal laten gaan; de regenboog is als het ware zijn handtekening van dit verbond tussen Hem in de hemel en zijn mensen op aarde. Het is een teken van Gods trouw.

Op terugweg naar huis zagen we nog een paar regenbogen en toen we thuis waren stuurde mijn vader de foto die ik boven deze blog plaatste. Vijf regenbogen op één dag, dat belooft wat.

In de week die volgde zat ik goed in mijn vel en had ik een “meevaller” doordat iemand me een “big favor” deed, iets wat ik totaal niet verwachtte. Ik zei tegen mijn man: “de regenbogen die we hebben gezien staan voor zegeningen. De “meevaller” en het feit dat dit een goede week was, voelen als zegeningen van boven.” Aan het einde van die week komen we erachter dat ik zwanger ben. Zo kreeg de regenboog voor ons wel een heel bijzondere betekenis. Niet alleen de betekenis van Gods trouw en zijn zegeningen die we ervaren – ook temidden van de storm – maar tevens een mooie illustratie van “de verwarring” die ik ervaar. Het verdriet om Marilou; de storm. De verwachting van een broertje voor Marilou; de zon die tussen de donderwolken door schijnt. Het “wonder” van een regenboog die uit die twee samen ontstaat en weer kleur geeft aan het leven. Het kan er beiden zijn, tegelijkertijd. Net zoals het kan regenen en tegelijkertijd de zon kan schijnen. En uit die twee contrasten ontstaat iets moois, iets heel bijzonders, letterlijk: namelijk alle kleuren van de regenboog.

Ik had – tot vijf minuten geleden – niet zoveel met de term “rainbowbaby”, maar al schrijvende realiseer ik me dat het fenoneem en het symbool van de regenboog eigenlijk zoveel omvat. De hoop; de kleur die het geeft temidden van een donkere lucht; een illustratie van de gevoelens rondom deze zwangerschap na het verlies van Marilou. Dit babytje dat groeit in mijn buik, zal ik echter niet zo gauw “rainbowbaby” noemen (zeg nooit nooit). Voor ons is hij onze zoon. Een zoon met een grote zus: Marilou.

PS 1: Voor de nieuwsgierigen onder jullie. Ik ben nu 19 weken zwanger en begin juli ben ik uitgerekend.

PS 2: Wist je dat als je Voor altijd mama kunt volgen door je email adres hieronder (mobiel) of hiernaast (pc) achter te laten. Je ontvangt dan een melding per email wanneer er weer een nieuwe blog online staat.

7 Comments

  1. Mooi geschreven weer Lieset. En van harte gefeliciteerd met het verwachten van een broertje van Marilou. Sterkte bij de windvlagen en de heftige stormen.

    • Hoi Esther, dankjewel!
      Er was iets mis gegaan waardoor het blog al online stond voordat ik klaar was. De volledige versie staat nu online 🙂

  2. Wauw mooi geschreven Lieset, heel bijzonder het voorbeeld van de regenboog! Wij bidden jullie nog heel veel meer zegeningen toe, bovenal dat Marilou’s broertje fijn en veilig mag blijven groeien in je buik en dat hij straks kerngezond geboren wordt!
    Heel mooi dat je jouw gedachten via deze mooie blog met ons deelt.
    Liefs!

  3. Wederom je gevoelens knap verwoord. Het is niet altijd makelijk je gedachten voor anderen begrijpelijk op schrift te krijgen. Jij doet dit toch maar weer in een mooie verwoording.

  4. Prachtig dat de Heer steeds weer Zijn trouw en liefde laat zien in het teken van de regenboog!! We zien samen met jullie uit naar de kleine man in jouw buik en we zullen zijn grote zus Marilou nooit vergeten!

  5. He lieve Lieset
    Met ontroering en bewondering weer jouw blok meerdere malen gelezen.
    Mooie symboliek in de regenboog
    Je doet zeker recht aan Marilou door over haar broertje te schrijven! Zo iets moois wil je toch niet (voor haar en de lezers) achter houden?
    Mooi om te zien hoe je invoelend probeert te zijn! Ben trots!

  6. Dankjewel weer voor je nieuwe blog. Ik vind het bijzonder hoe jij je gevoelens en gedachten zo mooi en echt op papier kan zetten en ik waardeer je openheid! Blijf schrijven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.