Hoop, geloof en liefde. Vooral liefde

Marilou heeft 15 uur geleefd. Vijftien uur tussen hoop en vrees, trots en verdriet, hel en hemel. Terugkijkend denk ik af en toe: hoe hebben we dit allemaal doorstaan? Wat ging er door ons heen? (On)geloof, onbegrip, immens verdriet. Machteloosheid, maar ook hoop.

Er ging meer door ons heen dan we hopelijk ooit weer zullen meemaken, maar van wat ik me nu kan herinneren zijn het flarden die de dag aan elkaar knopen. Er is zoveel gebeurd in die 15 uur, maar tegelijkertijd is 15 uur zo kort, dat je onmogelijk alle momenten, emoties en gedachten bewust mee kan maken.

De gedachten die ik me kan herinneren, zijn die van liefde. Vol liefde.

En de herinneringen die we hebben gemaakt, liefdevol, waardevol, maar tegelijkertijd zo intens verdrietig. Toch kan ik naar sommige momenten ook met een voorzichtige lach terugdenken, dat we de kans hebben gekregen en de kansen hebben aangepakt om mooie herinneringen te maken. Zo goed als het kon.

Van de geboorte van Marilou heb ik niks meegekregen. Ik was onder  volledige narcose. Ik heb me na de begrafenis wekenlang bezig gehouden met de details rondom haar geboorte. Hoe laat ging ik onder narcose, hoe lang daarna werd Marilou geboren, wanneer werd ik wakker en voor mij het belangrijkst: wanneer zag ik Marilou voor het eerst? Hoe lang heeft ze op haar moeder moeten wachten? Een kindje hoort bij haar moeder te zijn zodra ze wordt geboren. Volgens mij – ik weet het nog steeds niet zeker – zag ik Marilou op zijn vroegst anderhalf uur na de geboorte. Anderhalf uur! Al die tijd was ik niet bij haar, kon ik er niet voor haar zijn. Later pas heb ik aan mijn man gevraagd hoe ik wakker werd uit de narcose. Ik wist het niet. Het enige wat ik me kan herinneren is het vage gepiep van de monitoren en toen ik mijn ogen opende zag ik Rien. Wat zei ik? Wat vroeg ik? Ik vroeg meteen naar onze dochter en kreeg het nieuws dat ze weer een goede hartfrequentie had, maar dat haar situatie extreem zorgelijk was. Ik kon alleen maar uitbrengen: “dit kan niet, ik snap er niks van.” Ook hier weet ik niks meer van, het is me verteld. Door het zien van foto’s heb ik een aantal dingen kunnen terughalen, maar ik weet niet meer wat ik dacht op het moment dat ik Marilou voor het eerst zag. Ja, er waren tranen, ja er was een dokter die zei dat haar situatie extreem zorgelijk was, ja het was zó anders dan het plaatje zoals het hoort, maar het enige wat ik me ervan kan herinneren is dat ze zo mooi was, groter dan ik had gedacht  – we kregen met de echo’s steeds te horen dat het geen groot kindje was, of vergeleken ze het met haar moeder 😉 – en dat ik hoop had: “wat als ze wonder boven wonder bespaard is en de schade meevalt?” Geloof in een goede afloop. Op één van de foto’s lig er een gesmolten waterijsje in een bakje op mijn deken. Terugdenkend realiseerde ik dat ik keelpijn had van de beademingsbuis toen ik wakker werd, en er werd me een ijsje aangeboden. Hoe heb ik hierop “ja” kunnen zeggen, terwijl mijn dochter ternauwernood aan de dood was ontsnapt en nog steeds lag te vechten voor haar leven? Ik kan me dan ook niet herinneren dat ik één likje van het ijsje heb genomen.  Terwijl ik aan het schrijven ben, komt er weer een herinnering naar boven. Het eerste wat ik tegen Marilou zei was:

“Hoi lief popje.” Haar eerste koosnaam nadat ze uit mama’s buik was gekomen.

Later die middag in Nijmegen waren de artsen duidelijk: “we kunnen Marilou niet verder behandelen.” Zó duidelijk dat er geen keuze was. Haar langer in leven houden had geen zin en haar toestand verslechterde snel. Ergens wisten we dat Marilou het misschien niet zou overleven, maar gedurende de dag hadden we ook hoop, hoop op een wonder, hoop dat ons meisje er wel bovenop zou komen. Geloof in een toekomst met Marilou. Tegelijkertijd de gedachten dat je misschien maanden in het ziekenhuis “leeft” en verschrikkelijk moeilijke keuzes moet maken. Wel verder behandelen? Niet verder behandelen? Maar daar kwam het niet van, er was écht geen keus. Ik weet nog dat ik iets vroeg in de trant van: “kunnen jullie echt niks doen?” Hartverscheurend, zó onwerkelijk, zó onverwacht. Toch lukte het om op dit moment sterk te zijn en ergens ook realistisch. De “keuze” te maken, dat als het dan toch zo is dat we haar moeten laten gaan, dan laten we haar niet langer lijden. Ze had al genoeg moeten doorstaan. Een keuze die je maakt uit liefde. We hebben niet meer gewacht op onze broers en zussen, maar samen met onze ouders afscheid van Marilou genomen. Ze werd bij mij gelegd terwijl ze nog beademd werd. Wat was ze zacht. Vooral achter op haar schoudertjes. Ze zag er ontspannen uit. Nadat de beademing was verwijderd is ze ook ontspannen heen gegaan… en op dat moment voelde het goed. Goed in de zin dat ze niet meer hoefde te lijden. Dat ze er ontspannen bij lag. Niet omdat je het zo gewild had, maar omdat je ook in die vreselijke omstandigheid het beste voor je kindje wilt.

Vol liefde gedragen en uit liefde laten gaan.

In de dagen na het overlijden word je geleefd, tegelijkertijd sta je in de overlevingsstand. Een rollercoaster van emoties, maar ook een rollercoaster van dingen die op je afkomen. In de nacht na haar overlijden hebben we wonder boven wonder een paar uur geslapen. Op de momenten dat we wakker waren, waren we gelukkig samen wakker. Konden we samen praten, huilen en de nacht(merrie) en de paniek van een dag geleden samen herleven. Ik zei tegen Rien: “ik wil Marilou niet begraven, maar ik wil haar ook niet cremeren. Ik wil niks van dit alles.” En toch moet je. En als het dan toch moet, dan probeer je alles zo liefdevol te doen, en waardevolle herinneringen te creeëren.

Waardevol kennismaken met én afscheid nemen met je kindje. Alles wat er wel is, te koesteren.

We hebben samen, met hulp van onze ouders, iemand van de kerk en de begrafenis onderneemster, vorm gegeven aan het afscheid voor ons meisje. Een liefdevol, waardig afscheid. De dingen die we moesten regelen hielden ons op de been in de eerste dagen en er was alle ruimte voor ons verdriet en dat van anderen.

Intens verdriet. Alles was zo anders dan het had moeten zijn.

Ik schreef een mooie brief aan mijn meisje, dingen die ik haar wilde vertellen, gevoelens die ik wilde delen, mijn moederhart laten spreken. Ik heb de woorden tegen Marilou gesproken, terwijl ze thuis was en ik heb het voorgelezen tijdens het afscheid, want iedereen mocht het horen:

 

Lief klein wonder,  

 

Nog voordat jij bestond

hebben papa en mama voor jou gebeden.

Vanaf het moment dat jij in mama’s buik groeide

ben je Gods wonder.

Een wonder waar we zo lang naar hebben uitgekeken

 

Mimi,

 

Zo noemden we jou toen we wisten dat je een meisje bent.

Een paar weken later voelden we voorzichtig je eerste bewegingen.

Zodra die steeds krachtiger werden, raakten we steeds nieuwsgieriger naar dat pittige ding. 

Lijk je op mama of papa, of ergens tussenin?  

Het huis spik en span, je kamertje klaar, je kleertjes gewassen en je wiegje opgemaakt.  

 

Marilou Elena,

 

Geboren op 24 mei om 3.40u.

Je weegt 3225 gram

en bent 52 cm lang.

Vernoemd naar je oma’s

maar ook je papa, je tante en een beetje beide opa’s.  

 

Marilou,

 

Je naam betekent welgevormd, schoon: en wat doe je jouw naam eer aan.  

Je bent zo mooi: uniek, lief en klein.  

Lijkt in eerste instantie op papa, maar ook zeker op mama.  

Vooral je prachtige haartjes, zo vol en zo lang al, die heb je toch écht van mama.  

 

We hebben je oogjes niet gezien, je geluidjes zullen we nooit horen,  

en dat is pas het begin van alles wat we van jou moeten missen.  

Die gedachte is zó ondenkbaar, zó pijnlijk, zó onwerkelijk. Toch is het waar.  

Er zijn geen woorden voor wat jou is overkomen,  

geen woorden voor ons verdriet, ons gemis,  

ons mooie meisje wat veel te snel het leven moest laten.  

 

Elena,

 

Je tweede naam betekent “fakkel”, “stralend” en “schitterend.”

Wat hadden we je gezichtje graag zien stralen, 

trots op je eerste stapjes of je eerste kras- en kleur kunstwerk.  

We zullen je nooit vergeten, voor papa en mama zul je altijd een fakkel zijn,  

als een schitterende ster die onze donkere nachten verlicht.  

 

Lief popje,

 

Het eerste wat mama tegen je zei toen je lag te vechten voor je leven, 

goed verzorgd door alle lieve zusters en dokters.  

We hopen dat je er niet al te veel van hebt meegekregen, 

voor ons ben je een klein vechtertje.  

 

Onze tijd met jou is veel te kort, we hadden je zoveel willen geven,  

zoveel plannetjes gemaakt voor ons drietjes.  

Gelukkig weten we dat je nu op een mooie plek bent;   

veilig in Jezus’ armen.  

 

Papa en mama moeten nu samen verder.  

We weten niet hoe en zijn bang voor het verdriet,  

de pijn en het gemis die nog komen gaan, 

maar ook wij zullen gedragen worden door Zijn armen.  

 

We hebben jou liefdevol gewassen en je eerste pakje aangetrokken.  

Je geknuffeld, tegen je gepraat, om je gehuild. 

Als trotse ouders anderen laten zien hoe mooi je bent.  

 

We hebben samen herinneringen gemaakt,  

en ook al was je leven bij ons kort,  

we zullen je nooit vergeten.  

Met jouw afdruk voor eeuwig in mama’s buik gedrukt,  

ben je voor altijd in onze harten,  

onze gedachten, deel van ons leven.  

 

Jij blijft altijd ons lieve kleine wonder, onze Mimi,

Marilou Elena, onze eerstgeboren dochter.  

Jij maakt ons papa en mama voor altijd.

 

Wat ben ik bij dat ik deze woorden vanuit mijn hart heb geschreven. Nu bijna 6 maanden verder, voel ik nog steeds de pijn en liefde in elk woord dat ik lees. Er zijn nog steeds momenten vol wanhoop, verdriet, onbegrip, ongeloof en eenzamheid. Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes, momenten dat het lukt om te genieten. Dat ik even niet denk aan hoe het leven had kunnen zijn met Marilou haar glimlach, haar geluidjes, haar leven. Een leven met Marilou in mijn armen.

Er is ook hoop, geloof en liefde. Vooral liefde. Liefde voor elkaar en liefde voor haar. Geloof in een hoopvolle toekomst, met Marilou die ons in liefde verbindt.

4 reacties

  1. Lieve Lieset, wat vind ik het fijn dat je me weer even meeneemt naar die moeilijke en bijzondere dag met ons lieve mooie kleindochtertje Marilou. Die enorme intense liefde, die jullie voor haar koesteren is zo zichtbaar prachtig. Mooi geschreven weer kanjer van me!

  2. Ik zal de dag van de begrafenis nooit vergeten, zo’n mooi en liefdevol afscheid voor jullie meisje. Jullie liefde voor Marilou was zo voelbaar en nog steeds!

  3. Lieve mama Lieset, Kostbare herinneringen aan een intens verdrietige tijd, waarin jullie al zo snel afscheid moesten nemen van jullie prachtige Marilou. Dank je dat je het met ons wil delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.