All I want for Christmas is you

“All I want for Christmas is youuuu-hu-huu beebiee!” En dan uit volle borst, in de auto. Ik betrapte mezelf er meerdere malen op de afgelopen weken. Met “mixed feelings”, dat wel. Het ene moment zing ik vrolijk mee met de feel-good kerstnummers, het andere moment realiseer ik me dat “all I want for Christmas, will never come true”: Marilou is er deze Kerst niet bij, en alle Kerstmissen die we nog mee zullen maken. Kerst-MIS, letterlijk.

“Prettige Kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar.” Het wordt zo gemakkelijk gezegd of geschreven, maar hoe vaak wordt er bij stil gestaan dat een “prettige” Kerst en een “voorspoedig” nieuwjaar voor sommigen niet voor de hand ligt. Dat ze geen prettige Kerst zullen hebben door ziekte, iets anders naars of iemand die er niet meer is, en dat nog maar te bezien valt of het volgende jaar “voorspoedig” en “gelukkig” zal zijn.

Kerst gaat natuurijk in de eerste plaats om de geboorte van Jezus, maar Kerst staat ook (bij de meesten) in het teken van familie, samen zijn en tradities. Wij zijn close met beide kanten van de familie, dus voor ons is het vanzelfsprekend en gezellig om Kerst met de familie te vieren. Niet dit jaar. De eerste Kerst dat Marilou erbij had zullen zijn, is de eerste Kerst dat we haar moeten missen. Geen klein kruipend meisje door de kamer, omringd door haar neefjes en nichtjes. Geen eerste foto bij de Kerstboom van het kers(t)verse gezinnetje. Daarom hadden we na lang twijfelen besloten om Kerst samen door te brengen – weg van alles en iedereen – in the middle of nowhere in Frankrijk.

Het voelde dubbel, want je wilt met familie lief en leed delen, maar we wilden ook niet teveel omringd zijn door gelukkige familie-taferelen, te veel confrontaties. Een vlucht? Ja, missschien een beetje, maar wel een vlucht naar iets waar we – ondanks het “waarom” – toch ook echt zin in hadden: even lekker weg met zijn tweeën. Nou ja, niet helemaal: Marilou haar foto ging mee en natuurlijk dragen we haar altijd met ons mee in ons hart, onze gedachten, onze gesprekken, ons huwelijk, ons leven.

Al schrijvende “leven we nog steeds als een god in Frankrijk”: een knapperend houtvuur, kaarsjes aan, muziekje op de achtergrond en laptop op schoot (de rest van de week zijn het boeken om heerlijk in weg te dromen). Het is ’s nachts muisstil en pikdonker, dus we slapen als roosjes. Kortom: we hebben geen spijt van deze reis. We doen écht ons eigen ding, zonder verplichtingen, en praten over Marilou wanneer we daar behoefte aan hebben. We beseffen ons dat alles anders had kunnen zijn en dat als Marilou zou leven, dat we hier niet zouden zitten, maar het lukt ons ook echt om te genieten en te ontspannen, en daar zijn we blij om.

En dan is het jaar alweer bijna voorbij. En wát een jaar is het geweest. Amper halverwege het jaar sloeg blijde verwachting om in intens verdriet, gemis en verslagenheid. Dat zelfde verdriet, gemis en de verslagenheid heeft ook een andere kant. De intensiteit waarmee er door familie en anderen is meegeleefd (en nog steeds wordt) ervaren we als heel waardevol en bijzonder. Bijzondere en waardevolle ontmoetingen. Bepaalde relaties worden versterkt, krijgen een extra dimensie, in andere word je teleurgesteld. Helaas hoort ook dat erbij, al zou je liever willen dat het niet zo was, dat niks zo was als het nu is. Dat Marilou hier gewoon was. We zijn enorm dankbaar dat we het samen zo goed heben, dat we dichter naar elkaar zijn toegegroeid.

Zo aan het einde van dit jaar zijn we ook enorm dankbaar dat onze ouders de 15 uur dat Marilou heeft geleefd, zo intens hebben mee kunnen maken. Hun kleindochter hebben leren kennen, en zij hen. Dat ze ons in zoveel dingen geholpen hebben, dat juist zíj onze ouders zijn. Op Oudjaarsavond drinken we daar met zijn zessen champagne op, de champagne die mijn schoonmoeder in het kraampakket had zitten voor de geboorte van Marilou. Het klinkt misschien gek, maar ondanks al het verdriet, zijn er ook dingen die we willen vieren of zachter gezegd, koesteren. De tijd die we met Marilou hebben gehad, waardevolle relaties, elkaar, liefde, kleine lichtpuntjes en het leven dat er wél is.

“Prettige Kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar” dan toch maar? Het is maar hoe je het bekijkt. Terugkijkend op deze eerse “andere” Kerst kan ik zeggen het het fijn was. Anders, maar fijn, ondanks alles. En het nieuwe jaar? Daar kunnen we nog weinig over zeggen. Durven we nog weinig over te zeggen. Het nieuwe jaar zal minder gelukkig zijn dan die mét Marilou zou zijn, maar we zijn positief ingesteld en hopen op een “voorspoedig” en “gelukkig” nieuwjaar. Al zullen we 2017 nooit echt afsluiten; het is een jaar om nooit te vergeten. Elk jaar zullen we zingen: “All I want for Christmas – and all the other days – is you.” En dan hebben we het over Marilou.

9 Comments

  1. Tranen in mijn ogen. Krachtige woorden en zo waar. Heel bijzonder hoe je deze blog afsluit. We missen je Marilou en dat zal nooit verdwijnen.

  2. Mooi verwoord! En wat goed dat jullie voor jezelf hebben gekozen en er samen een gedenkwaardige kerst van hebben gemaakt. En Marilou gaat met jullie mee het nieuwe of beter gezegd volgende jaar in….wat dat jaar gaat brengen is nog niet bekend. Maar we wensen jullie Gods zegen, kracht en nabijheid toe.

  3. Met blijdschap en ontroering lees ik je blog. Ontroering om het verdriet wat blijft vanwege het enorme missen van Marilou, jullie lieve kleine dochter. Ontroering omdat je met zoveel liefde schrijft over haar.
    En blijdschap omdat ik zie dat je krachtiger wordt, vertelt over de dingen die je moeilijk vindt, maar ook fijn, de lichtpuntjes. En dat je dit samen met Rien kan doen. Want dat is zo belangrijk. Bedankt Lieset dat je ons laat meekijken in je gedachten, bedankt voor het delen. Het missen van Marilou geeft verdriet. Jouw woorden lezen, geeft hoop!

  4. Fijn om te lezen dat het goed was op de manier die jullie bedacht hadden. Wij delen in jullie verdriet en blijdschap en gaan daar zelf ook in op en neer. Zojuist was ik even bij Marilou op haar plekje en dan breekt het in me maar we mogen verder gaan met hoop voor de toekomst. Daar mogen we op vertrouwen.

  5. Lieve lieset na het mooi maken van mama’s graf sprak ik met Marieke over deze site. Ik.zit hier met een brok in mn keel vol bewondering jouw verhalen te lezen. Zo prachtig mooi hoe jij dit weet te verwoorden. Dank je wel dat ik door jouw verhaal zo veel mag leren. Heb respect voor je lieve dappere nicht. Heidi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.