Lente

Marilou ligt begraven op een weitje in het bos, op een klein kwartiertje lopen van ons huis. Vier weken geleden strooiden we graszaadjes om haar monumentje heen en sindsdien kom ik er bijna dagelijks. Om de bodem waar de zaadjes gaan groeien vochtig te houden, maar ook om de stilte en rust die ik daar ervaar in me op te nemen, weg van de stadsgeluiden, omringd door de zingende vogels. Liep ik vorige week nog op mijn winterschoenen, sinds het weekend is het weer – eventjes – slippertjesweer. En dat terwijl de lente eigenlijk pas een paar weken geleden zichtbaar werd. Wat dor was is weer groen, wat groen was staat in bloei. Het is Lente. Weer Lente, net als (bijna) een jaar geleden. Continue Reading